Poemas :  No Teman Tus Ojos
No Teman Tus Ojos

Yo entiendo el enojo
que tienen tus ojos
ante esa partida
que sin despedida
se llevó tus sueños
dejando despojos
esperanzas perdidas.

Humedecen las lágrimas
tus tersas mejillas
tu rostro angustiado
denota desidia
demanda respuestas
a inconclusas preguntas
que su obstinada soberbia
logró interrumpir
con meras excusas.

No teman tus ojos
calmar el enojo
secar tus mejillas
borrar de tu rostro
sensaciones de angustia
porque pronto vendrán
nuevas experiencias.

Brillarán más grandes
vivaces, curiosos
como tantos otros
que al cruzar destinos
siguiendo algún sendero
encontrarán ...el amor
...el amor verdadero.
Poeta

Poemas de amor :  DE LA PENUMBRA A LA LUZ

En la nívea tersura de tu piel de seda,
con el ígneo fuego de mi boca quisiera,
escribir beso a beso mi última historia,
hasta colmar nuestros ansias de amor.

Ya no hay más luz en mi vida que el
fulgor de tus grandes ojos claros, con
la dulzura de tu mirar has conseguido
borrar de mi, las cicatrices de lobo herido.

Paz y calma has traído a mi corazón,
que hoy te escribe con gran ilusión, en
espera que de tu boca, deseo de dioses,
aparezca un susurro diciendo que: ¡Si!

Me dejaré arrastrar por el hado esta vez,
Pondré mi vida en sus manos, pues avizoro
Un rayo crucial de esperanza, contigo,
Sé que saldré de la penumbra a la luz.

Delalma
11/09/2020


Poeta

Poemas :  Regresas.
Contigo descubrí el amor que hay en mi corazón,
pensaba que sólo era tu voz
lo que me daba color,
pero también mi respiración. ahora regresas como una ola que se rompe a la orilla en la arena y regresa al mar,
así mismo yo te quise esperar, imaginé este momento muchas veces, pero ahora no se si de verdad lo quiero, regresas,
pero por ti, ya que no eres la misma sin mi,
y aún que yo se que me duele decirte que yo no regresó,
lo hago por ti
por que tenemos que aprender a vivir separados,
sólos,
así como llegamos a este mundo, y como así mismo nos iremos,
sólos y sin nadie.
te quiero demasiado para mentirte y ser honesto me gusta,
tal vez este mundo te asusta
pero créeme que tendrás buenos días,
tristezas y alegrías,
y si en algún momento puedo apoyarte en algo,
por que no?
Siempre es bueno volver a encontrarse con alguien tan especial.
AlcoN
Poeta

Poemas :  ALUCINANTES
ALUCINANTES

¡Es triste pensar que fuera de ti está tu felicidad!
toda verdadera energía yace en nuestro interior
somos generadores de una potente electricidad
por eso dejemos hoy a un lado ese falso exterior.

Ahora se hace necesario el sano disfrute imponer
aquellos alucinantes proporcionan una alegría falsa
ninguna gratificante obra se debe adrede posponer
empieza a navegar con libertad en una enorme balsa.

Lucha a cada instante por tus inquebrantables ideales
es imposible que decidan por ti cuando eres soberano
deja de lado pequeñas locuras, sabes que son irreales
hoy exhibe un crudo invierno, luego vendrá el verano.

Forja siempre con toda tu energía el verdadero camino
la gloria inmarcesible es muy impaciente, poco espera
eres humano nunca pierdas el genial toque femenino
en la lejanía está esperando tu maravillosa primavera.

Cuando naciste apareció en lo alto tu preciosa estrella
este fantástico sendero está a tu completa disposición
poca importancia tiene en la historia esa cuna plebeya
lo más importante es el ciclo trazado en tu interacción.

Jaime Muñoz,9 de agosto de 2020
Poeta

Poemas :  Calos na imaginação
Vivo a poesia
catando palavras pelas ruas,
junto com meu sentimento.

Esta areia que passa,
escorraçada pelo vento
serve, junto com o cimento,
para minha construção.

Então meto a mão na obra:
Meço bem as palavras
para não ficar sobra.

É uma luta,
misturar a palavra bruta
com o cimento da razão...

Faz calos na imaginação.

A.J. Cardiais
Poeta

Poemas :  ¿Por qué huyes, mujer?
¿Por qué huyes, mujer?

Por qué huyes, mujer y te alejas eludiendo mi presencia
Te volviste indiferente, clavándome el puñal de tu sentencia
Perdóname mis atrevimientos y la cultura de mis imprudencias
No volveré a mis andanzas y seré del alcohol, la abstinencia
No seré capaz de soportar los amores y las pasiones de tu ausencia
Las paredes se caen solas y el jardín sin flores se marchitan, eludiendo tus advertencias

Por qué te escabullas mujer y en silencio te escondes y me abandonas
Si yo lo que quiero es bajarte la luna y de sus rayos te ilusionas
Ser tu lucero que siempre te acompañes y el que tú siempre ambicionas
Quiero que seas mi volcán y en mi boca tu lava hirviente erupcionas
Quiero que seas mis cartas, mis naipes, mi ajedrez y mi reina juguetona
Quiero que seas mi temblor, que tu corazón con pasión aprisionas
Quiero que alejes a todas mis pretendientes, que por las ventanas se vuelven chismosas y mironas

Por qué me evitas mujer, y en las tinieblas de la oscuridad tiende a desaparecer
Por qué tus rayos y centellas me fulminan y calcinan al amanecer
Por qué no te dejas amar y querer y con una orquídea colombiana, te dejas sorprender
Por qué mujer, dejas que mis lágrimas se vuelvan ríos sin comprender
Por qué permites que mis ojos se cierren y mi pabilo se apague al encender
Por qué me castigas con mi sufrimiento, haciéndome estremecer
Por qué eres así mujer, si yo te amo hasta que mis fuerzas se apaguen al anochecer

Por qué te marchaste sin avisarme, sin adioses, ni despedidas
Si tú eras la mujer, la amante, la querida, de todas mi única preferida
Si tú eras mi jardín florecido, de pétalos de colores revestida
Si tú eras mi licor, mi aguardiente, mi bebida predilecta, de atardeceres y amanecidas
Si tú eras mis risas, mis carcajadas, de cuentos y anécdotas perseguidas
Si tú eras mis amores, de mis experiencias vividas

Ya no huyas más mujer, te lo pido desde de mi espíritu y corazón profundo
Mis fuerzas y energías se agotaron, voy por la vida maltrecho y vagabundo
Te amé, te rogué, te acaricié, te adoré y con tu ingratitud, me enterraste sin días, sin horas, ni segundos
Se me ha ido la vida persiguiéndote y ya estoy cansado, ojeroso y moribundo
No valió la pena, si huiste y mi alma voló por los vericuetos del infinito desconocido

“Joreman” Jorge Enrique Mantilla- Bucaramanga sep 10-2020
Poeta

Poemas de amistad :  PARA ELLA, MI AMIGA
Una amiga tengo qué
me enseña con su paciencia
un mundo que es una ciencia
y sin pedir ni un porqué.

Redondilla, redondilla
eres pesadilla pero
yo te gano con esmero
para hacer mi poesilla.

Kirikiki canta el gallo
Clo Clo Clo Clo la gallina
Manolín por la mañana
Y por la noche me callo.

Agradecido estoy por
conocer una Mercedes
aunque sea por las redes
Merche, como tú mi amor.
Poeta

Poemas :  EN LO QUE QUEDA DE TIEMPO
[b]EN LO QUE QUEDA DE TIEMPO

En el tiempo que me queda,
quiero bucear en el fondo,
donde la verdad se encuentra,
saldar conmigo mis deudas
y a mis penas abrazar.
En el tiempo que me queda,
quiero en mi interior andar,
sin prisa hacia mi destino,
que mis pasos sean verdad.

Con el tiempo que me queda,
transitar en lo más hondo,
donde vibra el pensamiento,
donde se cocina el tiempo,
en la fragua y en el horno,
donde se dora el respeto.
Llenar de aire el sentimiento,
para que viva por dentro,
cada latido que siento.

Con el tiempo que me queda,
quiero construir una aldea,
en la cumbre de mi testa,
donde la paz sea la norma
y que la verdad lo sea.
Que nazcan nuevos retoños,
iluminando otras vidas
y con lo auténtico crezcan.

Con el tiempo que me queda,
quiero sumar emociones
y restar melancolías.
Cantar sin voz las canciones,
que en mi alma se prodigan,
salpicando de alegrías,
cada instante, cada tiempo,
con la luz de cada día.

En el tiempo que me queda,
vivo volteando la vida,
para mirarme por dentro,
beber de mis fantasías,
libando de mis recuerdos.
Soñar sin pausa, día a día,
y mirar la realidad,
con el debido respeto.

Con el tiempo que me dé,
la Naturaleza misma,
quiero amar la propia vida,
con sus errores y aciertos.
Sentir con el corazón
y con la mente entendiendo.
Aprender quien quiero ser
y pensar de donde vengo.

En el tiempo que me queda,
quiero que viva lo auténtico
y que la verdad sea el centro,
donde confluyan las vidas.

A.L. (ángel l. pérez)
NO SOY LO QUE ESCRIBO...SOY, LO QUE TÚ SIENTES AL LEERME
(anónimo).
NO GUARDO MÉTRICA ALGUNA...SI ASÍ SUCEDE, ES PURA FORTUNA
https://www.poemas-del-alma.com/blog/usuario-188210
https://alupego.blogspot.com/
11/09/2020
[/b]
Poeta

Textos :  Error y terror
El error nos produce terror. También vergüenza y
culpa. Bajamos la mirada y nos reprochamos no
haber sido capaces de acertar,de escoger la opción
correcta. Desde pequeños, hemos vivido en una
sociedad, que premia el acierto y penaliza el error.
Cuando nos presentamos a un examen, si acertamos
las respuesta sumamos, mientras que los fallos
cuentan cero.
El error para nuestro sistema educativo, es estéril
y vacío, nada se puede sacar de el.
Nuestro miedo a equivocarnos, se traduce a menudo,
en miedo a decidir. Si no decidimos, no fallamos.
Y si no fallamos, no nos podemos hacer reproches
ni nos sentimos culpables. Resultado: parálisis.
Poeta

Poemas :  Amigos del Alma
No preciso dar vuelta
ni mirar quien está,
una mano en el hombro
acompaña mi senda.
La vida transcurre...
se presume feliz
plácida, serena,
tal vez otras veces
me aquejan problemas
pero ahí están siempre
compartiendo mi huella.
¡ Amigos del alma !

Se turnan sus manos....
a veces coinciden
o se van alternando
...no es que se corran
necesitan descanso,
pero vuelven estoicos
en risas o en llantos.

Sin pedir permiso…
sin necesitarlo....
ofrecen su amparo
comparten vivencias
regalan abrazos..
Me alientan…, me retan…
me guian…, me enseñan…
Ante algún escollo,
extienden sus manos
y ante cada logro
festejan cercanos.

Con todos de frente
descorcho un buen vino
levanto la copa
brindo por ellos
¡ Amigos del alma !
Por cada familia…,
Por ustedes... y también
Por la estrella…..
del que partió temprano.
Poeta