Poemas :  La búsqueda de mi vida
Estoy aquí hoy y me habré ido mañana, sin tristeza ni grandeza mi proeza solo empieza, y al seguir caminando con paso constante me acercare a esa meta que de momento se ve distante, busco conocimiento que pueda compartir, busco sentimientos que pueda escribir, busco alegrías de las que no me pueda arrepentir, busco ser antorcha de conocimiento para aquellos que encuentre en mi camino y que pueda ayudarles a alcanzar su destino, busco de forma egoísta poder ver al espejo orgulloso de lo que veo, busco acercarme a una verdad que se que no poseo, busco sacar lo mejor de estos días tan breves y poder escapar de estas cuatro paredes y de las redes con que buscan contenerme, busco conocer lo más que pueda de este mundo que jamás podré entender, busco que al estar cerca al ataúd no arrepentirme de lo que fue mi juventud, busco luces que en cielo brillan como las que tus ojos destellan cuando tu alma y mente son felices, busco sentir un amor cercano y cálido como un verano del invierno tan lejano y de un infierno callado, busco no ser anónimo aunque conocido por mínimos pero tocar el alma de todos ellos brindando calma a aquellos que así lo deseen, busco poder volar al lado de quien me lo permita y aprender de el lo que pueda en una búsqueda infinita, busco regalarle una sonrisa a un extraño y recibir una de vuelta o al menos un gesto con la mano, busco conocer al hombre más allá de tan solo saber su nombre, busco conocer al hombre detrás de la rima, busco poder valer más que el dinero que traigo encima, busco una forma de mantener esas memorias del pasado que se hacen presentes en mi mente, busco que la llama de esperanza que enciende mi voluntad no sea apagada ni por los días más oscuros de mi andar, busco un lugar donde poder recargar mi cabeza y sentirme completo, busco poder escuchar la dulce voz de mi alma cantando todo lo que soy, busco regir mi vida por el ritmo del latir de mi corazón eliminando la estática que las dudas traen a su transmisión, busco sentirme más que bien y ser inocente una vez más, busco u. Lugar donde descansar en paz pero para después seguir mi camino, busco liberarme de las cadenas que me unen a este mundo y con un respiro profundo llenar mi aliento con el viento que me invita a continuar, y con todo esto solo busco que mi vida tenga sentido
Poeta

Poemas :  Ellos dos uno solo
ELLOS DOS UNO SOLO

Ellos, ellos dos, uno solo.

En estos desnudos turbantes.
y vestidos biombos vibrantes. ¡Vibran!.
Sentados, los rostros, irrumpen impacientes.
¡Una vez fijos!-¡Otra vez torrentes!.
Con la razón-¡Más allá del vientre!.
Ocupados meteoros-¡Escuchan delante!.
Ellos-Ellos dos-Uno solo.

Uno
Solo
Ellos dos.

¡Aplausos nacidos de obsesiones inmersos!.
Rebosantes.
Encuentros.
Desbordando. ¡Pródiga dádiva afín!.
Los dos uno solo.

Piensa él.
Dulce amada, en cada abeja, la voz alada.
Siente ella.
En el tallo una luz callada.
Ambos.
En el mundo sabor fragancia.

Ellos, ellos, ellos. ¡Los dos uno solo!.

¡Hechos de fuego, imaginando, los momentos!.
Por dentro. Dentro. Un lienzo encienden.
Enamorados, uno, solo. En la miel de un beso.
Con los espejos ardientes. ¡Licores de ternura!.

Ellos, ellos dos, uno solo.

En los precisos momentos, con los ánimos plenos.
¡Palpando los cantos que dictan los ojos!.
Cortejos cubiertos y ensueños rosados.
Escritos claveles del bosque. Inundados en Venus.
En los inundados latidos de flores profundas.

Ellos, ellos. ¡En uno solo transformados!.

Las pieles de brisas girnaldas.
Caminos de alegres cascadas abiertas.
Todo, en un sólo dar y recibir, todo.
Una y otra vez, nacidos, una y otra vez.
Envueltos, en mieles y labios, envueltos.

Ellos
Ellos dos. Uno solo. ¡Un sólo licor!.

Penetrante menta de ternura.
¡Humedad que almendra!.
Una y otra vez, en mieles y labios,
una y otra vez, una y muchas más.
Envueltos, en un solo dar y recibir,
envueltos, ellos dos uno solo.
¡Esplendores del néctar en jugo!. Los dos.
Ellos dos uno solo. ¡Todo, nacido, todo!.

Desnudos.
Vibrantes.
¡Los rostros!.
Más allá, rebosantes encuentros, más allá.
¡Pórticos, cánticos, dúctiles!.
Dúctiles, cánticos, pórticos!.
Inmóviles.
Lúcidos.
¡Vibran!.

¡Inmóviles, lúcidos, vibran!.
Ellos.
Dos.
Uno solo.
Ellos dos, ellos dos.


Autor: Joel Fortunato Reyes Pérez
Poeta

Poemas :  Puertas cerradas

PUERTAS CERRADAS


Dudas que nos separan de la vida,

como las puertas cerradas con argollas de miseria

que construyen los presentes indecisos,

entre silencios que se expanden buscando

hogaños de color para pintarlos de negro.



Cuadros de muerte donde dibujar la palabra final,

donde quedar para no ir,

donde mirar para no ver….

cuadros para que siga siendo aquello que nunca fui.



Certezas que apenas convencen al ánimo derrotado

en aquellas batallas donde las miradas se enzarzaban

envueltas en mágicas sonrisas… y se buscaban;

y se inventaban los besos y se soñaban los abrazos;

y en otra voluntaria y desgarradora despedida

se alejaba el día tras su ocaso

llevando con él el último aliento al amor regalado.



Puertas cerradas de nuevo ante mis ojos,

alientos ganados a la noche

en ese frío sueño del que no se puede escapar;

puertas cerradas al mañana

que quieren abrirse de par en par

para dejarme volver a caminar.



(jpellicer)

Poeta

Poemas :  Apareces
Apareces tras la puerta
que no existe en la pared…
en la luz de mi pasillo
escuchando te encontré.


Atrevida en mi almohada
ocupas cada silencio…
y sonríes, y me atrapas
susurrándome tus cuentos.


Tejes ilusiones mudas
conjugando el firmamento
yo me asomo a la ventana
para contemplar tu efecto.


Apareces tras la puerta
que ni existe en la pared…
te adelantas a mis sueños
escapas entre mis pies.


Asomas divertida tu sonrisa
en la distancia mediterránea…
que tan distraída llega.


Habitamos el instante
en que el eco al fin nos une,
casi puedo acariciarte
dibujando tu perfume.


Pero siempre te me escapas
y apareces otra vez,
volvemos a conjurarnos
enredándonos también.


Ahora sé que tus palabras son ecos
suspendidos en un mar de certidumbre,
inexplicable…
tanto como su sabor intenso
y el cálido efecto que logran en mi.


http://teyalmendras.blogspot.com/
Poeta

Poemas :  Sueco sol nocturno... (Bilingüe)
SUECO SOL NOCTURNO

Sol nocturno.
Sön natt. Sön natt.
Lluvia de sueños.
Regn. Dröm.
Ghosts of fire-Fantasmas de fuego.
Entre lámparas calladas. Bland tysta lampor.

Paisajes, campanas, pañuelos.
Landskap. Huvor. Halsdukar.
Sol de ausencias-Sön Fránvaro.
¡Dormidas, dormidas, dormidas!.
Asleep. Asleep. Asleep.
¡Velos entreabiertos- Slöjor skildes!.

Por el sueño.
Genom att sova.
Lluvia y lluvia. ¡Soles!.
Regn och regn.
Solar. Solar. Solar.
Peregrinos los momentos.
Pilgrims gánger. Pilgrims. Gánger.
¡Diálogos de nubes!.
Dialoger av moin. Dialoger av moin.

Sön natt. Sön natt.
¡Sol nocturno!.
Almohadas por los cielos.
Kuddar i skyn. Kuddar i skyn.
Alma de violín. Soul of violin.
Lágrima y guitarra. Riv och gitar.

Sol de música. ¡Dormida!.
Sön musik. Sova-Sova. Sön musik.
Mil paisajes. Miel silencia.
Mil landskap. Mil landskap. Honung dämpar.
Memoria. ¡Qué habla!- Minne- Minne.
Minne, minne- Vad ett tal!.

Noche a noche. Su historia.
Natt efter natt. Hans berattelse.
Spöken fránvarande. ¡Fantasmas ausentes!.
¡Fantasmas, fantasmas, fantasmas!.
Pañuelo, sol. Bandana, sol.
Sova lugnt. Sova lugnt.

Del sueño, fuego, nocturno.
Sömn. Brand. Natt.
Momentos en velas- Moments Ljus.
Bátar. Kuddar- ¡Barcos... Almohadas!.
¡Lento dormir!- Längsam Sömn.

Sol. Sol. Sol.
Singel. ¡Sólo!. Singel.
¡Qué duerme!.
Singel.
Vad Sömn!.


Autor: Joel Fortunato Reyes Pérez
Poeta

Poemas :  Nuestros Eclipses
Las tantas veces que debo alejarme,
son el inicio de una lucha incesante,
para no estrellarme en un voraz torbellino
de nostalgia, de languidez, de sed infinita,
para no permitir que el frío y el abandono
corroan la esperanza y la memoria,
para apuntalar la cordura y la fuerza
que me llega de tus encantadoras imágenes
y que rompen con las alucinaciones
y los tantos demonios que asechan
los sueños, para trastocarlos en pesadillas.

Quedan en mi piel aun los rastros
del exquisito roce de la tuya y siempre
en mi mente los instantes indescriptibles
del embeleso que ansía extender tiempo
y espacio para sentirte más dentro, más mía,
quedan en las yemas de mis dedos
aún latente el nerviosismo de vibrar
con los espasmos delicados de tus valles,
tus montes, tus fuentes y mares y siempre
esta sed loca de continuar besándote toda.

Este es parte del blindaje, de los vientos,
del equipaje y de la fortaleza que me das
con tu ternura, la paciencia y todo el amor
para mantener las alas desplegadas y fuertes
para navegar de vuelta a casa,
donde unidos alcancemos nuevos eclipses
que junten nuestros universos,
volcados uno al otro como tormenta cósmica,
que explosiona y aquieta el solaz del guerrero
de regreso por fin en tu mágico oasis
de encanto, solitud, algarabía, consuelo, locura…
Poeta

Poemas :  No te conozco
No te conozco...y te conozco tanto,
se lo que piensas,cuando optas por callar
se de tus angustias y de tu llanto,
de tus sueños,y tu manera de amar.

Se de tus enojos,si algo sale mal,
de tus risas y tus gestos al hablar,
se que es malo,y que espara ti normal,
que te hace sentir,y que te hace temblar.

No te conozco y ya te quiero tanto,
que mis ojos te buscan sin cesar,
por ti siento tan tétrico quebranto
porque tu rostro no puedo contemplar.
Poeta

Poemas :  Doctor creo que estoy enamorado
Ay doctor digame por favor que tengo, como poco y casi no bebo a pesar de que estoy animado y he dejado de lado mis preocupaciones para prestarle apropiada atención a mis emociones, oiga doctor digame usted que padezco si a su lado alguien mudo parezco pues pretendo escuchar lo que dice todo, y mientras más cerca de ella estoy más siento calor en mi corazón, digame que es si la razón me da la espalda y solo pienso en acariciar su piel blanca, mire doctor yo ya no recuerdo lo que es el amor pues tiene tanto que no siento su calor al grado de que he olvidado su tacto y su color, ya no si es él el que toca a la puerta de mi vida, no se si fue él el que curo la herida, oiga doctor psicólogo por favor escuche con atención mi monologo y deme una respuesta que no sea de su catalogo, últimamente me siento a menudo desorientado y el diagnostico que mis amigos creen probable es que estoy enamorado y eso hace que mi alma baile, expliqueme doctor que es lo que me acontece, que es lo que mi vida estremece y si hay forma, como puede resolverse, una sonrisa cruzó su rostro por un momento y después dijo que el diagnostico era enamoramiento y que no se podía curar, mas los síntomas desaparecerían al expresar esos sentimientos, y yo por eso te miro a los ojos mientras declamo este poema para decirte lo que siento antes de que me deje esta fuerza de voluntad 
Poeta

Poemas :  ideario
I
Has humillado con tus besos esta espalda dueña de tus muslos, tus gemidos...
Te has olvidado de alimentar mi pecho con susurros, mi andar con tus palabras;
te has olvidado de seguir aquí, pendiente y fragmentaria...

II
Me he venido acostando con tu lado izquierdo, con la sombra sufrible de tus horizontes.
Ahora que vienes lo haces sin venirte. A tus miradas inciertas les aplico ojo por ojo, mientras me arrojo a tus latidos sin pecho.

III
Hace rato que te vengo olvidando con ayeres, sexo retrograda al que acudo cada que sales de fiesta...!
Cada que vienes de estar con EL, le hablas de TU a mi regazo y le llamas "suerte" al orgasmo parpadeante que me obligo a demostrarte...

IV
Me he robado tu cuerpo nuevo, deshabitada dices "amo" y yo sin ser dueño de nada. Sombra sodomita, penetrante de traspatio, corazón desvariado. Sumisa de mis manos: duerme, duerme..!
Poeta

Poemas :  Instantes congelados
Instantes congelados

Instantes.
Congelados, instantes, congelados.
Instantes.

El instante congelado en el aire.
Se encuentra inmóvil en el lago.
Pasando la luna qué muere de vida.
Prendida en su frágil figura de vida.

¡Helados--- Insípidos--- Helados!.

Instante de las primeras albas.
Albas de la cara el sol y una vaga sonrisa.
Del bosque, alfombra de sombra dormida.
Tendidos los brazos, cubierto de sueños.

¡Helados--- Inexpresivos--- Helados!.

El instante abriendo las velas al viento.
Se encuentra recogiendo estrellas al cielo.
Pasando la máscara qué muere de rostros.
Prendida en su nombre ninguno de rostros.

¡Helados--- Insignificantes--- Helados!.

Instante de las últimas preguntas.
Preguntas de la niebla el agua y una flor saluda.
Del amanecer, rumor de orillas sorpresa.
Tendidos los rincones, cubierto de polvos.

¡Helados--- Inanimados--- Helados!.

¡Oh, instante demasiado recuerdo!.
¡Oh, instante demasiado distante!.
¡Cuánto después no se olvida!.
¡Cuánto siempre no se queda!.

¡Helados--- Insensibles--- Helados!.

¡Ah, profundo mensaje fugaz!.
¡Ah, silencio pupitre solitario!.
¿Cómo las cosas pasan en filos!.
¿Cómo los casos quedan en filas!.

Instantes.
Congelados, instantes, congelados.
Instantes.


Autor: Joel Fortunato Reyes Pérez
Poeta